Voor het vakblad PT Industrieel Management schreef ik begin 2014 een trendverhaal over reshoring, het terughalen van industriële productie naar Nederland. Ik onderzocht wat er al bekend was, vergeleek de situatie met die in de Verenigde Staten, en sprak met drie experts van de Verenigde Maakindustrie Oost, het economisch bureau van de ING en het instituut ReflecT van de Universiteit van Tilburg. Het resultaat: zo’n vaart loopt het niet met de terugkeer van de Nederlandse industrie.
In 2012 had ik voor het Rotterdamse online tijdschrift Vers Beton al eens onderzoek gedaan naar hoe Rotterdammers bij de landelijke verkiezing hadden gestemd, en daarbij had ik dankbaar gebruikgemaakt van de database van promovendus Joost Smits. Voor de stedelijke verkiezing van 2014 leek het collega Ties Joosten en mij leuk om samen met Smits te kijken wat historisch stemgedrag ons leert over de toekomst. Het resultaat was een (achteraf juiste) voorspelling van Leefbaar Rotterdam als winnaar van de verkiezingen én een confronterend inzicht in de voorspelbaarheid van ons stemgedrag.
Het artikel deed veel stof opwaaien: politici buitelden over elkaar heen om reacties te geven en TV Rijnmond maakte een nieuwsitem over Joost Smits en zijn model. Bovendien bleken we onze tijd ver vooruit, want in het voorjaar van 2014 besteedden onder meer NRC en Trouw op vergelijkbare wijze aandacht aan het werk van Joost Smits. Lees verder
Een sollicitatieprocedure bij één van mijn werkgevers zorgde ervoor dat ik een opmerkelijk patroon ontdekte: dat van hoe knappe vrouwen met elkaar verbonden worden op LinkedIn. Voor Marketingfacts, Nederlands grootste platform voor interactieve marketing, schreef ik hier in de zomer van 2013 een artikel over.
Het artikel was – met dik zeventienduizend views – meerdere weken achter elkaar het meest gelezen item op Marketingfacts, werd honderden keren vermeld op Twitter, Facebook en LinkedIn, en zorgde ervoor dat tientallen vrouwen (en mannen) lieten weten of zij volgens de massa knap zijn of niet. Het artikel ‘De vleesmarkt van LinkedIn’ vind je hieronder.
Eind mei 2013 vond de eerste editie plaats van DRAAD, de politieke talkshow van Rotterdam. Deze maandelijkse avond bevat standaard een column, en ik trad deze avond op als columnist. Hiervoor schreef ik een column over het Stadsdestructief, en droeg deze op de avond zelf voor. De column is hieronder terug te zien vanaf minuut 42.
De column verscheen eerder in aangepaste vorm in het Rotterdams magazine Vers Beton, waarna ik deze herschreef voor DRAAD. De column kreeg on- en offline veel bijval, onder meer van de verantwoordelijke wethouder Louwes en gemeenteraadslid Jos Verveen.
Het artikel ‘Straatroven in Rotterdam: hoeveel gevaar loop je?’ maakt in woord en beeld duidelijk hoe, waar en wanneer straatroven plaatsvinden in Rotterdam. Het artikel ontving de aanmoedigingsprijs in de categorie ‘digitale producties’ van de prestigieuze Loep, de jaarlijkse prijs van de Vereniging van Onderzoeksjournalisten.
Bij wijze van experiment heeft de politie in de Rijnmond alle gegevens over straatroven in 2011 en 2012 publiek beschikbaar gemaakt. Locaties, gebruikte wapens, tijdstippen, methodes: de open data-set maakt alles duidelijk. Voor het Rotterdamse magazine Vers Beton heb ik daarom geanalyseerd waar in Rotterdam de meeste straatrovers actief zijn, hoe ze te werk gaan, wat ze meestal stelen, en of daar geweld bij komt kijken. Bovendien maakten Richard de Vries en Eva Wijers een prachtige illustratie die de belangrijkste conclusies samenvat.
Uit de cijfers komt onder meer naar voren dat ze straatrovers bijna nooit ziet aankomen, dat de meesten van hen alleen werken, en dat je ’s nachts op en op afgelegen plekken helemaal niet zo veel gevaar loopt als je dat zou denken. Bovendien geeft de politie tekst en uitleg bij de observaties. Het resultaat verscheen begin maart op Vers Beton; het originele artikel vind je hieronder. Lees verder
Eind 2012 deed ik voor het eerst mee aan een zogeheten hackathon. Het concept hiervan is even abstract als simpel: bied heel veel aan gegevens aan (bijvoorbeeld van overheidsdiensten, zoals het aantal auto’s dat bij een apk wordt afgekeurd), en laat mensen daar slimme diensten bij verzinnen. Samen met drie teamgenoten wonnen wij in Rotterdam tijdens Hack de Overheid de eerste prijs.
Tijdens de dag heb ik veel geleerd, onder meer over wat veelvoorkomende valkuilen zijn tijdens zo’n competitie. Ik stelde daarom 7 adviezen op voor toekomstige deelnemers aan een hackathon, en dat artikel verscheen begin 2013 op Marketingfacts, Nederlands grootste site over interactieve marketing. Het artikel vind je hieronder. Lees verder
Somehow is een jong bedrijf dat voor opdrachtgevers kijkt hoe het mobiele technologie kan inzetten om processen te verbeteren en kansen te creëren. Van betaalde microtaken op je smartphone tot digitale inspectietools op de Ipad: Somehow verzint en realiseert het.
Omdat dit vakgebied voor veel bedrijven abstract is, vroegen de oprichters mij om te helpen bij het omschrijven van een aantal praktijkcases. Het doel van deze cases is om potentiële klanten te laten zien wat Somehow precies voor hen kan betekenen, welke mogelijkheden daarvoor zijn, en hoe zij dit aanpakt. Het resultaat is terug te lezen op de website van Somehow.
Voor mijn werk bij de VNCI lees ik vaak en veel over de chemische industrie. Het valt me daarbij vaak op dat er veel tegenstrijdige signalen zijn. Voor het maandblad Chemie Magazine analyseerde ik in januari 2013 daarom de grote drie gebeurtenissen die industrie in Europa bedreigen: de winning van schaliegas in de Verenigde Staten, de opkomst van de Bric-landen, en de economische crisis in Europa. Zijn het wel echt zulke onafwendbare gevaren die de chemie in Europa gegarandeerd zullen verwoesten?
Bovendien interviewde ik Henri Beunders, hoogleraar Geschiedenis van Maatschappij, Media & Cultuur aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Hij legde uit waarom mensen altijd zwart-wit denken, en niet met nuances of tegenstrijdige werkelijkheden om kunnen of willen gaan. Het originele artikel vind je hieronder.
Voor ‘De Beste Stuurlui’, de wekelijkse opinierubriek van het Rotterdamse magazine Vers Beton, schreef ik eind 2012 een opiniestuk over Delfshaven. De deelgemeente was die week uitgebreid besproken in dagblad Trouw vanwege de problemen met drugsrunners in de wijk. De schrijfster, Ludette el Barkany, had de problemen alleen wel érg groot en breed gemaakt, dus een nuancering was op zijn plaats.
Na plaatsing van het artikel werd het ook overgenomen in dagblad Trouw, plus dat ik gevraagd werd door Radio 5 om in Dichtbij Nederland toelichting te geven. Het originele artikel vind je hieronder. Lees verder