Categorie: Presentatie

ggz-podcast-roxanne-moerer

Podcast GGZ Delfland met Roxanne Moerer over de combinatie van verslavings- en psychische problemen

ggz-podcast-roxanne-moererIn september 2021 startte GGZ Delfland met een nieuwe afdeling, speciaal voor cliënten die door de combinatie van verslavings- en psychische problemen langdurige zorg nodig hebben. Een uitdagend initiatief, vertelt drijvende kracht en verpleegkundig specialist Roxanne Moerer in de podcast die ik voor de GGZ-instelling maak. “Wat vooral bijzonder is, is dat 20 van deze cliënten nog gebruiken. Dat is nieuw binnen GGZ Delfland.”

provada-springco-2022-panel

Provada 2022: panellid bij Springco-debat over de potentie van data science voor vastgoed

provada-springco-2022-panelBlauwe pakken, dikke klokken, kekke gespschoenen, haar met brille, bitterballen met bier: de jaarlijkse vastgoedbeurs Provada is écht mijn ding 🙂 Niettemin is de deelname aan panels te leuk om over te slaan, zeker als het gaat om de potentie van data voor gebiedsontwikkeling, en al helemaal als dat georganiseerd wordt door adviesbureau Springco. En dus was ik erbij, samen met zelfstandig adviseur Jos Sentel en Springco-data-genieën Walter Bokern en Hank Groenhof. Gelukkig hebben we de foto’s nog!

provada-2022-springco-alles

Waterwegverhalen: Het groene geheim van het Eiland van Brienenoord

In de podcastserie Waterwegverhalen maak ik samen met collega-journalist Dore van Duivenbode vijf wandelingen met bewoners en gebruikers van de Nieuwe Waterweg. In deze aflevering ontdek ik het groene geheim van Rotterdam: het Eiland van Brienenoord. Omgeven door de Nieuwe Maas en overschaduwd door de Brienenoordbrug leidt volkstuinder Marjolein Kronenburg ons rond.

openrotterdam-waterwegverhalen-eiland-brienenoord-huisZelfgekweekte radijzen, bloeiende bloemen, roodgeblokte gordijnen en Schotse hooglanders. Er zijn weinig mensen zo enthousiast over hun volkstuin als Marjolein Kronenburg. Op haar Instagram-account ‘Onze Tuin’ deelt deze IT-consultant de vele ontdekkingen die zij doet op haar tuin en het eiland. Zo wil Marjolein laten zien hoeveel moois de natuur, de getijden en het eiland te bieden hebben – als we er maar oog voor hebben.

Marjolein is daarom de ideale gids om al wandelend het eiland van Brienenoord te leren kennen. We ontdekken een beverburcht, leren de Schotse hooglanders en hun sporen kennen, kijken mijmerend over de Nieuwe Maas, beluisteren vol fascinatie de soundscape onder de Brienenoordbrug, bezoeken de Buitenplaats, en zien op een uitkijkpunt Rotterdam op z’n mooist.

Keerzijden
Maar we ervaren ook de keerzijden van deze plek om de stad te ontvluchten. De inbrekers die op de loer liggen. Het water dat soms tot angstvallige hoogtes stijgt. De momenten dat de illusie verbroken wordt als we geconfronteerd worden met een betonfabriek. En de Japanse duizendknoop die probeert het eiland over te nemen.

Laat dat de pret niet drukken, want het is vooral een prachtige route met een esoterische inslag. Luister en loop mee, en leer zo te begrijpen dat de natuur op het Eiland van Brienenoord zoveel te bieden heeft voor wie al zijn zintuigen openzet.

Over de podcast Waterwegverhalen
In Waterwegverhalen gaan journalisten Dore van Duivenbode en Inge Janse op stap met Rotterdammers die verbonden zijn met het water van de Nieuwe Waterweg. Deze rivier verbindt al 150 jaar het gebied tussen Hoek van Holland en het Eiland van Brienenoord. Wat zijn de gevolgen van deze ‘snelweg’ die de stad doorkruist? En hoe is het om hieraan te wonen? Van ondernemers aan de kade tot arbeiders in de haven: loop en luister met ons mee in onze vijfdelige podcast-serie, en je zult de Nieuwe Waterweg nooit meer hetzelfde ervaren.

Waterwegverhalen is een podcast van OPEN Rotterdam en wordt mede mogelijk gemaakt door 150 Jaar Vooruit Nieuwe Waterweg, een reeks verhalen over leven langs en met de rivier. Meer afleveringen luisteren? Zoek dan in je favoriete podcastapp naar OPEN Rotterdam en abonneer je op dit kanaal.

Gastheer bij de Erasmus Rotterdamlezing 2022 met Renske Keizer

Fotograaf: Alexander Santos Lima

Op 23 mei mocht ik gastheer zijn bij de Rotterdamlezing in Arminius, georganiseerd door Erasmus Universiteit Rotterdam en het Erasmus Trustfonds. Hoogleraar Renske Keizer gaf een prachtig hoorcollege over het belang van ouders en familieomstandigheden voor de kansen (of het gebrek daaraan) bij kinderen, terwijl EUR-rector magnificus Annelien van Bredenoord en wethouder Judith Bokhove in gesprek gingen met elkaar en de zaal over hoe we kansenongelijkheid kunnen verkleinen. Ik mocht van het geheel een even vrolijke als diepgravende avond maken.

Waterwegverhalen - podcast Inge Janse en Dore van Duivenbode voor Open Rotterdam

Podcast Waterwegverhalen #1: Het Noordereiland, een dorp in de stad

Waterwegverhalen - podcast Inge Janse en Dore van Duivenbode voor Open RotterdamEen nieuwe podcast! Samen met mijn favoriete audio-collega Dore van Duivenbode maak ik voor OPEN Rotterdam en 150 jaar Nieuwe Waterweg vijf wandelingen langs de Nieuwe Maas om de rivier en haar buren beter te leren kennen.

In de eerste aflevering ga ik op stap met Fadime Oğuz, bekend van lunchroom Fadi op het Noordereiland. Ze vertelt over haar angst voor het water, de liefde voor de Willemsbrug en waarom iedereen eerst bij haar langskomt voordat ze een huis op dit eiland in de stad betrekken.

De podcast beluister je hieronder. In de andere vier afleveringen doen we Hoek van Holland, Rozenburg, Schiedam en het eiland van Brienenoord aan. Tot daar!

 

Ik moest direct aan Fadi denken toen ik in mijn hoofd groef naar wie ik op het Noordereiland wilde uitnodigen. Fadi is namelijk dé plek waar iedereen op het Noordereiland naartoe gaat. Dat komt niet alleen door het heerlijke, veelal zelfgekookte eten dat ze serveert. Fadi is de innemendheid zelve. Nooit boos, nooit geïrriteerd, altijd met een immense glimlach en met een groot hart. Fadi kent daardoor niet alleen dagjesmensen die het eiland aandoen, maar ook een grote schare vaste gasten van de vele kantoren die het Noordereiland rijk is.

Maar Fadi is óók de vrouw die zelf altijd in Vreewijk is blijven wonen. “Werk en wonen moet je niet combineren, dan komt het te dichtbij”, legt zij tijdens de wandeling uit. Het is niet de enige ontboezeming die zij tijdens onze wandeling doet. Waarom komt iedereen die op het Noordereiland wil komen wonen eerst naar haar toe? Hoe overleeft zij De Nieuwe Maas terwijl ze bang is van water? Wat vindt ze van het steeds hoger wordende water dat over de kades klotst? Waarom vraagt de gemeente haar om met haar lunchroom naar centrum of het oude noorden te komen? En wordt het niet eens tijd dat we toegeven dat de Willemsbrug mooier is dan de Erasmusbrug?

We starten onze wandeling in Fadi’s, waar nog net voor vertrek haar man weggestuurd wordt.

Waterwegverhalen - route Noordereiland

Over de podcast Waterwegverhalen
In Waterwegverhalen gaan journalisten Dore van Duivenbode en Inge Janse op stap met Rotterdammers die verbonden zijn met het water van de Nieuwe Waterweg. Deze rivier verbindt al 150 jaar het gebied tussen Hoek van Holland en het Eiland van Brienenoord. Wat zijn de gevolgen van deze ‘snelweg’ die de stad doorkruist? En hoe is het om hieraan te wonen? Van ondernemers aan de kade tot arbeiders in de haven: loop en luister met ons mee in onze vijf-delige podcast-serie, en je zult de Nieuwe Waterweg nooit meer hetzelfde ervaren.

Waterwegverhalen is een podcast van OPEN Rotterdam en wordt mede mogelijk gemaakt door 150 Jaar Vooruit Nieuwe Waterweg, een reeks verhalen over leven langs en met de rivier. Meer afleveringen luisteren? Zoek dan in je favoriete podcastapp naar OPEN Rotterdam en abonneer je op dit kanaal.

Inge Janse - SKG Jaarcongres 2022

“Maak eens een keuze die u pijn doet”

Inge Janse - SKG Jaarcongres 2022Uitvoeringskracht. Dat thema stond centraal tijdens het SKG Jaarcongres op 31 maart. Als adjunct-hoofdredacteur van Gebiedsontwikkeling.nu sloot ik de dag af met een gebed voor precies het omgekeerde: inleverkracht.

“Ik ben een God in ’t diepst van mijn gedachten, En zit in ’t binnenst van mijn ziel ten troon.”

Als je een kans ziet om Willem Kloos te citeren, dan moet je dat doen. Gelukkig mocht ik een zaal vol gebiedsontwikkelaars toespreken over waarom ze ook niet té vol moeten zijn van hun eigen ideeën, en daar past die goeie ouwe Willem prima bij.

Bovendien kun je de jongen wel uit de bible belt halen, maar de bible belt niet uit de jongen – en dus sloot ik af met een gebed.

Inge Janse voordracht Column SKG Jaarcongres 2022

“Maak eens een keuze die u pijn doet”

Uitvoeringskracht. Dat klinkt stoer. Dingen doen! Meters maken! Handen uit de mouwen! Niet lullen maar poetsen! Of, vrij naar Daniel Koerhuis: uitvoeren, uitvoeren, uitvoeren!

En het lijkt nog nodig ook. Want: verzwaring elektriciteitsnet. Uitbreiding zoetwatervoorziening. Biodiversiteit vergroten. Windmolens en zonnepanelen intekenen. Klimaatresistentie inbouwen. Bedrijven een plek geven. Natuur uitbreiden. Sociale inclusiviteit realiseren. En, oh ja, een miljoen woningen.

Je zou het maar moeten uitvoeren.

Gelukkig zitten we daarvoor bij elkaar. Om aan te pakken! Groot denken! Moonshots afvuren!

Toch wil ik u allen op het hart drukken na afloop van dit congres niet op stel en sprong naar uw ontwikkelplaatsen te rennen en spades in de grond te steken. Want volgens mij is er naast uitvoeringskracht nog iets anders nodig, iets dat minimaal even belangrijk is.

Inleverkracht.

Met inleverkracht bedoel ik de kracht om niet alles te doen wat je zelf belangrijk vindt. Wie direct gaat uitvoeren, handelt bijna zonder uitzondering voor zichzelf. ‘Mij lijkt dit een goed idee’, ‘Ik zou hier wel willen wonen’, ‘Voor mij werkt dit’.

Ik heb slecht nieuws: u bent niet de maat der dingen. In 1894 dichtte Willem Kloos daarover: “Ik ben een God in ’t diepst van mijn gedachten, En zit in ’t binnenst van mijn ziel ten troon.”

Die zelfverklaarde goden, dat bent u. U, die zo goed bent in uitleglocaties intekenen. Snelwegen verbreden. Bedrijventerreinen transformeren. Met uw MKBA’s en MIRT’s en prognoses van ABF en het Economisch Instituut voor de Bouw. God op uw eigen troon, maar blind voor wat er buiten uw paleis gebeurt.

Dat maakbaarheidsideaal dat in onze liberale wereld leeft wordt schromelijk overschat

Grote woorden, ik weet het. Maar in de vijf jaar dat ik rondloop in dit vakgebied, hoor ik bijna dagelijks die opvatting bevestigd worden. Want het antwoord op de vraag waarom we wel weten wat we moeten doen, maar dat niet lukt, luidt altijd: sectoraal denken. Of, beter gezegd: individueel denken.

Bij inleverkracht moet ik onwillekeurig denken aan het zogeheten sereniteitsgebed van Reinhold Niebuhr, uit de eerste helft van de 20e eeuw, en dat vooral bekend is geworden door zijn adoptie door de Anonieme Alcoholisten.

God, geef mij de kalmte om te aanvaarden wat ik niet kan veranderen, de moed om te veranderen wat ik kan veranderen, en de wijsheid om het verschil tussen beide te zien.

SKG Jaarcongres 2022 column door Inge Janse‘SKG Jaarcongres 2022 column door Inge Janse’ door Sander van Wettum (bron: gebiedsontwikkeling.nu)

Elke sessie van de AA wordt hiermee afgesloten. En terecht. Dat maakbaarheidsideaal dat in onze liberale wereld leeft wordt schromelijk overschat. Ja, op korte termijn werkt het prima. Maar de lange termijn? Slagen die je wint, oorlogen die je verliest.

Want die nieuwe Vinex-locatie neemt heel veel nieuwe vervoersbewegingen en heel weinig biodiversiteit met zich mee.

Want die verbrede snelweg gaat ten koste van de natuur, zowel op de plek van dat nieuwe asfalt als door de uitstoot van al die extra auto’s.

Want die nieuwe woningen in Binckhorst, MerweVierhaven en Hamerkwartier verdringen de bedrijven daar, en daarmee de circulaire ambities.

Ik pleit daarom voor inleverkracht. Het vereist namelijk ook kracht om een keuze te maken die u pijn doet. Gebiedsontwikkeling gaat om de uitvoering van een veel grotere puzzel, en in dat grotere geheel is het soms beter om uw kleine oplossing in te leveren.

Laat ik daarom afsluiten met het sereniteitsgebed, speciaal voor onze vakwereld:

God, geef mij de kalmte om te aanvaarden wat ik niet moet uitvoeren, de moed om uit te voeren wat ik wél moet uitvoeren, en de wijsheid om het verschil tussen beide te zien.

Cover: ‘Inge Janse voordracht Column SKG Jaarcongres 2022’ door Sander van Wettum (bron: gebiedsontwikkeling.nu)

boldcast-logo

BOLDcast #4: Wie controleert de technologie?

boldcast-logo
Illustratie: Margriet Osinga

Algoritmes, camera’s, open data, smart cities: data & digitalisering is voor mij een terugkerende fascinatie, en dan vooral in het publieke domein. Het was daarom heerlijk om met gemeenteraadsleden Tim De Boer (Haagse Stadspartij) en Dennis Tak (PvdA Rotterdam) te praten voor de podcast van Leiden-Delft-Erasmus Centre for BOLD Cities. Want is de gemeenteraad wel in staat om al die ontwikkelingen bij te houden en goed te bevragen? Hun conclusie: nee, nee, nee.

Ook onderzoekers Miyabi Babasaki en Jiska Engelbert zijn aanwezig om te duiden hoe het ervoor staat in de politiek. Want waarom wordt heel die digitalisering als een gegeven gezien, en niet kritisch bevraagd?

Lees meer

Inge Janse - Open Rotterdam - woningbouw Rotterdam

De woning-goochelshow: zeven trucs die de gemeente Rotterdam uithaalt met bouwcijfers

Inge Janse - Open Rotterdam - woningbouw Rotterdam7 goocheltrucs. Zoveel vonden wij er in de discussie over de woningbouw in Rotterdam. En ondertussen weet niemand meer hoe we er écht voorstaan – en dus ook niet welk beleid er nodig is.

Voor Vers Beton en OPEN Rotterdam deden dossiergraafgenie Marianne Klerk en ik de afgelopen maanden onderzoek naar dit onderwerp. Hieronder vind je het resultaat. Je mag zelf kiezen of je de longread van 24 minuten pakt, of mijn allereerste nos-op-3-achtige explainer (autocue voorlezen is écht een vak – red.).

PS Ik was ook op NPO Radio 1 om het onderzoek toe lichten

rmc-groeneconferentie2022-ingejanse

Column Groeneconferentie 2022: pleidooi voor de Ontroerende Groen Belasting

rmc-groeneconferentie2022-ingejanse
Fotograaf: Tom Pilzecker

Iedereen wil de stad vergroenen, maar toch is het lastig om meters te maken. In mijn column voor de Groeneconferentie, het jaarlijkse evenement van Milieucentrum Rotterdam, pleitte ik daarom voor de Ontroerende Groen Belasting. Zelfs VVD-lijsttrekker Vincent Karremans moet er wel fan van zijn. Bekijk of lees hieronder de column!

(de column begint op 1:19:07; klik hier om op YouTube direct naar dit moment te gaan)

De Ontroerende Groen Belasting

De badkamer van Rotterdam-Zuid. Zo noemt een van mijn buren de straat waar ik woon. En terecht. De Sybold van Ravesteynkade, direct achter de Laan op Zuid, is vrijwel volledig voorzien van glanzende, bij regen spiegelgladde tegels, zo ver het oog reikt. De straat stamt uit 2005. Toen was het blijkbaar enorm hip & happening om de openbare ruimte zo in te richten dat je er ook openlucht-abattoir van kon maken. 

Een paar jaar terug is er wel een interventie gepleegd: de gemeente heeft toen een stuk of tien bakken op de kade geplaatst met daarin een handvol groene stengels. Bovendien worden de bakken kleiner naarmate je verder loopt. Dat kan trouwens ook gezichtsbedrog zijn. De tegels hebben soms een hallucinante uitwerking op het brein.

Bewoners zijn ook bezig met de komst van ‘hanging baskets’ aan de lantaarnpalen, zodat er ook wat bloemen in onze badkamer komen. Klinkt makkelijk, maar is het niet. Want ja, als deze straat het wil, dan gaan andere straten hier ook om vragen, eigenlijk zijn hanging baskets alleen bedoeld voor winkelstraten, wie wordt er verantwoordelijk voor het onderhoud, en past dit wel in het straatbeeld?

Maar dat kleine leed in eigen straat is niet mijn punt. Het gaat mij erom dat de vergroening van de stad niet de cakewalk is die de gemeente soms schetst. Ja, ze publiceert prachtige video’s waarin bewoners van het Heliport vlakbij Hofplein schijnbaar eenvoudig hun binnenplein tot een groene oase wisten om te vormen. En ja, er komen zeven enorme stadsprojecten aan. 

Maar op een steenworp afstand van mijn huis, in De Peperklip, blijkt vergroening een stuk weerbarstiger. Tijdens een wandeling door de wijk met een projectmanager van de gemeente vertelde hij me over een project voor het aanleggen van geveltuinen. Vol goede moed ging de gemeente daar met de bewoners aan de slag om stenen eruit te wippen en planten erin te stoppen. “Houden jullie ze voortaan lekker bij?”, vroeg de gemeente toen ze weer vertrok. “Betalen jullie dan het geld voor het water?”, was de reactie van de bewoners. Want waar wij Ravesteynkade-bewoners ons druk maken over hanging baskets, daar maken anderen zich druk om een paar euro extra per maand die dat groen hun kost. En dat geld hebben ze niet. 

Voor de goede orde: tijdens de wandeling door de wijk vertelde die projectmanager dat de gemeente écht van goede wil is. We konden geen stenige straat of geplaveid plein passeren, of er bleken al vergroeningsplannen voor te bestaan. Zelfs voor mijn eigen badkamer op zuid bestonden ideeën! Maar ja. Tussen droom en daad staan wetten in de weg, en een tekort aan ambtenaren, en ook versnipperd grondbezit dat niemand kan verklaren, en dat des ‘s ochtends komt, wanneer men vergroenen gaat. 

En dat is gek. Want Rotterdam gaat er tegelijkertijd superhard op dat het de stad wil vergroenen. Zelfs Vincent Karremans gaat er prat op. Goed, hij moest er dat eeuwige VVD-frame aan de haren bij slepen, ik citeer “Bovendien maakt een aantrekkelijke, gezonde stad meer economische ontwikkeling mogelijk”, maar naast ‘veiligheid’ en ‘woningbouw’ is ‘vergroenen’ zowaar de top-3 van VVD-doelen binnengeslopen. “Dit is nou groenrechts. En het voelt goed.”, vertelde Karremans daar in 2020 over. “Dit is Poetsen met een hoofdletter P.” 

Nou, dan weet ik nog wel een badkamer die een poetsbeurt kan gebruiken.

Nu is er inmiddels geen politieke partij meer die géén vergroening nastreeft. Zelfs Maurice Meeuwissen, toch niet bepaald Rotterdams vooruitgeschoven post van de vooruitgang, wil bomen en parken redden van de ondergang. De vraag is alleen: hoe dan? 

Dat spreekt voor zich: met geld. Vergroenen kost geld. Geld voor aanleg, onderhoud, mankracht, procesbegeleiding, heel de rambam. Gelukkig gaf Vincent Karremans daar een uitstekende suggestie voor. Want toen bleek dat de zeven stadsprojecten 80 miljoen duurder zouden uitpakken, stelde hij voor om de vastgoedeigenaren te laten meebetalen die profiteren van vergroening. “Dan zeg ik tegen die partijen: we kunnen het nóg mooier maken, maar dan moeten jullie wel meedoen.” 

Zoals ik, want ook mijn woning wordt meer waard als mijn omgeving groener is. Dus ik doe graag mee. 

Ik stel daarom met liefde een nieuwe belasting voor: de OGB, de Ontroerende Groen Belasting. Met die OGB, de groene variant van de onroerende-zaakbelasting, kan de gemeente al die prachtige projecten betalen, van geveltuinen bij de Peperklip tot het getijdenpark in Maashaven.

Net als de OZB gebruikt de OGB de waarde van vastgoed om de hoogte van de belasting op te baseren. Maar, en daar zit het verschil: de OGB mag alleen gebruikt worden voor de aanleg van groen, en de OGB stijgt alleen als er meer groen in de buurt komt. Oftewel: eerst moet de gemeente investeren in groen, pas daarna mag zij belasting heffen op de gerealiseerde woningwaardestijging. Value Capturing, heet dat in de wetenschap. En haalt de gemeente juist groen weg? Dan neemt de OGB af, waarna de gemeente de vastgoedbezitters moet compenseren voor gederfde inkomsten.

Wat, nóg meer belasting? Ja, nóg meer belasting. Maar wees niet bang: Rotterdammers zijn heus niet gek. Iedereen snapt dat zijn of haar woning meer waard wordt als er een park om de hoek ligt, de wind door de bomen ruist, de vogeltjes fluiten en de hittestress afneemt. Bovendien neemt je woongenot enorm toe, zodat je én financieel én emotioneel profiteert. 

Plus, en dat is misschien wel het belangrijkste argument voor de Ontroerende Groen Belasting: zelfs de VVD, tegenstander van alles wat naar belasting riekt, is voorstander. Over de aanleg van groen door de gemeente zegt onze eigen Vincent Karremans. “We zijn een beetje ‘gekke Henkie’ geweest: de gemeente doet het tóch wel. We kunnen dat geld veel slimmer uit de markt halen.” 

Gelijk heb je, Vincent. De Ontroerende Groen Belasting móet dus wel een goed idee zijn. Ik hoop begin 2023 de eerste aanslag in de bus te krijgen.