Tag: Arminius

Duurzame Haven Bullshit Bingo

Winnen door te verliezen: de Duurzame Haven Bullshit Bingo!

Duurzame Haven Bullshit Bingo
Halverwege januari vond in Arminius Rotterdam een debat plaats over ‘de toekomst van de haven’. Ik mocht de avond openen met een column. En omdat ik – na mijn onderzoek naar wat de groene toekomst van de haven tegenhoudt – al talloze van die avonden heb meegemaakt, die allemaal grosso modo hetzelfde verlopen, dacht ik: fuck it, we gaan Duurzame Haven Bullshit Bingo spelen, wie weet dat we dan minder voorspelbare onzin horen.

Ik zeg niet dat het 100% werkte, maar het was in ieder geval episch fijn om te merken dat alle sprekers zich ervan bewust waren dat ze niet zomaar wéér hetzelfde verhaal konden afsteken over CCS, elektrificatie, roadmaps, innovatie, investeringsklimaat, ‘nederland armer, de wereld warmer’ en ‘de burger’ (help!).

De spelers deze avond waren Alice Krekt, Bart Kuipers, Ties Joosten, Adriaan Visser en Nico Van Dooren. Het moet gezegd: prima spelers. Op het onvolprezen Vers Beton is de column vandaag gepubliceerd. En hopelijk mag ik vaker bingo komen spelen in den lande!

Meer lezen

Debatnacht 2016: presentatie van het grote kattendebat

Jaarlijks vindt in debatcentrum Arminius de Debatnacht plaats: een avond waarop media, musea, debatcentra en andere organisaties meerdere korte debatten programmeren. Voor het Natuurhistorisch Museum Rotterdam mocht ik misschien wel het leukste debat van de 2016-editie meeorganiseren en presenteren: Het Grote Kattendebat.

Want wat op het eerste gezicht een lieve stoeipoes is die af en toe buiten speelt, kan ook gezien worden als moordlustige straattijger die voor zijn eigen plezierjacht andere dieren leed aandoet.

In gesprek met Jelle Reumer (wetenschapper, schrijver en columnist), Frans Stafleu (dierenarts en -ethicus), De Dierenbescherming én het publiek werden de voors en tegens van huiskatten besproken. Bovendien vertelde gastcolumnist en museumdirecteur Kees Moeliker over zijn Kinokatten: twee poezen die bij de verbouwing van de Kino-bioscoop onder de vloer gevonden zijn. En ja, ze waren erbij deze avond.

Debatnacht 2016 - kattendebat

Persprijs Rotterdam - logo

Column Persprijs Rotterdam 2016: De hel, dat is de redactie

Persprijs Rotterdam - logoJaarlijks wordt in Rotterdam de Persprijs Rotterdam uitgereikt, bedoeld voor de beste journalistieke productie over deze stad van het afgelopen jaar. Bij de editie van 2016 mocht ik bij de uitreiking hiervan in debatcentrum Arminius een column voorlezen.

Mijn column fungeerde als tegengeluid bij de andere column van die avond, voorgedragen door Tara Lewis. Zij betoogt dat het één en al journalistieke treurnis is in Rotterdam. Ik denk daar anders over.

De hel, dat is de redactie

Eerlijk is eerlijk: de jury van de Rotterdamse persprijs heeft er de afgelopen twee jaar alles aan gedaan om de journalistiek in Rotterdam in een kwaad daglicht te stellen. Eerst won een advertentiefuik over kakelverse quinoakorrels, en daarna een advertorial waar zelfs de weekendbijlage van NRC nog een puntje aan kan zuigen.

Dus inderdaad: als dát het beste is dat we kunnen, dan mag Tara – samen met al die oude bromberen van het Vrije Volk – haar depressie op dagelijkse basis verdrinken in de alcoholdoordesemde tranen van weleer.

Journalistieke prozac

Gelukkig is Tara – naast – ik citeer – een onderbetaalde tikgeit – ook onbewust onbekwaam op het vlak van statistiek. Want de persprijs en haar nominaties zijn n = 5 op een populatie van de vele duizenden journalistieke producties die jaarlijks in en over Rotterdam verschijnen.

Goed: veel van die duizenden artikelen stemmen weinig hoopvol. Om maar wat te noemen: sinds de Metro op gloedvolle wijze vijf redenen gaf waarom de Schiedamseweg dé nieuwe hotspot is van Rotterdam, weet ik zeker dat Job Halkes het pseudoniem is van een computer die automatisch clickbait maakt over willekeurige onderwerpen. What’s next: Beverwaard is de nieuwe negen straatjes?

En ook andere titels lijken inderdaad Tara’s observatie te staven: de journalistieke prozac van Gers, de wekelijkse kattenbakvulling van de Nieuwspeper, het volslagen onbegrijpelijke proza van Stadslog, de ‘Stem op Bert, zijn schilderij is het mooiste van het jaar!’-koppen van de Havenloods, de zoveelste tranentrekker die de kolommen van het Rotterdams Dagblad weet te bereiken, en de culturele reclamefolder die vroeger Bogue heette: wie wil, ziet enkel kommer en kwel.

Seriemoordenaar

En toch, tóch leven we in de best mogelijke tijden. Nee, we hebben geen vijf kranten meer over Rotterdam. En gelukkig maar. Want hoeveel gebeurt hier nou echt? De drie-eenheid Mark Hoogstad, Antti Liukku en Leon van Heel houdt dat voor het Rotterdams Dagblad al keurig op dagbasis in de gaten, plus dat de landelijke pers nog regelmatig langskomt in de haven, op het stadhuis en bij de onderwijsinstellingen.

Daarnaast, ja echt, maken journalisten nog altijd prachtige, verrassende en nieuwe producties over en in Rotterdam. Neem de nominatielijst van dit jaar voor de Persprijs. Ronald Buitelaar haalde met geld van het volk de onderste steen boven om een reconstructie van een gefaalde onderwijsfusie te maken, inclusief kamervragen. Of Margot Smolenaar, die op basis van eigen interesse eindelijk het grote verhaal over de seriemoordenaar van de Keilewerf schreef.

Samen met Jitske-Sophie Venema wist zelfs de piepjonge Eric Oosterom – ondanks dat karige tarief dat freelancers bij het AD krijgen en waar je nog beter burgers voor kunt gaan bakken onder een grote M op de Coolsingel – toch een onderzoeksverhaal op te tuigen.

Kolkende salpeterpoel

En dat is nog maar de top van de ijsberg. Want de wil om mooie verhalen te maken, die is er altijd. En getalenteerde mensen, die zijn er altijd. En juist nu, in de tijd dat iedereen zijn eigen medium kan zijn en informatie onbeperkt beschikbaar is, zijn er oneindig veel mogelijkheden om mooie verhalen te maken én te publiceren.

Nee, de enige echte bedreiging, dat zijn de sectiehoofden, chefs, hoofdredacteuren en andere tirannen die voor minimale kosten maximale hoeveelheden clicks en verkochte reclames willen scoren. Als Tara dus ergens haar woede op moet richten, dan is het op die – vaak oude, witte, cynische, vroeger-was-alles-beter-eske – bovenlaag die elke vorm van creativiteit en ontdekkingsdrang smoort in een kolkende salpeterpoel van hysterische deadlines, absurd lage vergoedingen en volslagen gebrek aan ambitie en onderscheidend vermogen.

Laten we onze woede dáárop richten, Tara. Wie weet wordt de Rotterdamse Persprijs 2017 dan een feest dat zijn weerga niet kent.

Gespreksleider bij Denkcafé in Arminius: het einde van het Nederlands?

uitgewikkeld-arminius-denkcafe-nederlands-2015
Presentatie Denkcafé in Arminius

In maart mocht ik in debatcentrum Arminius een editie van het zogeheten Denkcafé presenteren. Tijdens deze editie stond de Nederlandse taal centraal, wat voor een Neerlandicus als ik natuurlijk altijd feest is. De grote vraag deze avond was: is het Nederlands gedoemd om te verloederen, onder meer vanwege straattaal en de bijna 200 nationaliteiten die de taal gebruiken? Om daar achter te komen, interviewde ik de gasten en begeleidde ik het debat met de zaal.

Hoogleraar Joop van der Horst ziet weinig problemen: taal is organisch, de wereld verandert, de regels voor taal zijn arbitrair, dus stop met vasthouden aan wat we hadden en omarm de verandering. Wie vooral bang is voor hoe de beheersing van het Nederlands achteruitgaat, is Wilma van der Westen, adviseur taalbeleid aan de Haagse Hogeschool. Zij laat voorbeelden zien van hoe studenten het steeds lastiger vinden om zich goed uit te drukken. Ook zij zegt: laten we minder focussen op al die complexe regels, en meer op helder en logisch nadenken over wat we eigenlijk willen zeggen.

Plus: mini-college ‘mobiel taalgebruik’ door Lieke Verheijen, promovenda bij de afdeling Nederlandse Taal en Cultuur van de Radboud Universiteit Nijmegen.

Denkcafé Arminius: ons menu in 2030

Columnist bij Denkcafé in Arminius: “Authentieke robots, authentiek genieten”

Denkcafé Arminius: ons menu in 2030
Denkcafé Arminius: ons menu in 2030

Eind januari mocht ik tijdens het Denkcafé, een maandelijkse avond in debatcentrum Arminius in Rotterdam, de column verzorgen. Het thema was ‘Ons menu in 2030‘ over de toekomst van ons eten. Een lastig onderwerp, maar gelukkig kreeg ik onverwachte hulp: van mezelf, maar dan uit 2030. De volledige column vind je hieronder.

Meer lezen

Programmamaker bij debatcentrum Arminius in Rotterdam

arminius_logoVan augustus tot november 2014 was ik twee dagen per week actief voor Arminius, één van de belangrijkste debatcentra in Rotterdam. Als programmamaker was daar verantwoordelijk voor de redactie en productie (en soms ook presentatie) van debatten en andere publieke bijeenkomsten. Mijn focus lag daarbij vooral op avonden een Rotterdams karakter, zoals de politieke talkshow DRAAD en het Rechtbankcafé.

Columnist Denkcafé (beeld: Geertje van Achterberg)

Columnist bij Denkcafé in Arminius: was de dood maar onvermijdelijk

Columnist Denkcafé (beeld: Geertje van Achterberg)
Columnist Denkcafé (beeld: Geertje van Achterberg)

Het Denkcafé is een maandelijkse avond in Arminius, het Rotterdamse congres- en debatcentrum. Tijdens een Denkcafé staat een nieuw idee centraal waar voor- en tegenstanders hun uitleg en mening over geven. De editie van juni 2014 ging over ouderdom: hoe blijf je gelukkig als je steeds ouder wordt? Ik mocht via een column de opening verzorgen, waarin ik een dystopisch toekomstbeeld schetste van welke zorgen en problemen steeds ouder worden met zich mee kan nemen. 

Tijdens de avond doordrong professor en auteur Rudi Westendorp de bezoekers er vooral van om zich voor te bereiden op wat er gaat komen, terwijl arts en columnist Bert Keizer een pleidooi hield voor een waardig levenseinde. Bovendien liet videomaakster Janneke Geertsma enkele video’s zien uit haar serie ‘Wel oud, niet seniel’. De gespreksleider deze avond was Geert Maarse.

(column start op 3.00, de volledige tekst staat onder de video)

Meer lezen

Boekpresentatie Jaco Berveling

Presentatie boeklancering Op het tweede gezicht

Boekpresentatie Jaco Berveling
Boekpresentatie Jaco Berveling

Eind maart mocht ik in debatcentrum Arminius de boeklancering van Op het tweede gezicht presenteren. Dit boek van socioloog Jaco Berveling vertelt via een grand tour door Europa en Amerika hoe er in het verleden gedacht werd over de relatie tussen iemands uiterlijk en karakter. Ook brengt de schrijver de huidige stand van zaken in kaart aan de hand van experimenteel psychologisch onderzoek.

Ter voorbereiding op de avond stelde de schrijver en ik samen het programma vast, inclusief enkele interactieve onderdelen voor publieksparticipatie. Op de avond zelf praatte ik de onderdelen aan elkaar en interviewde ik naast Berveling ook misdaadjournalist Marian Husken en rechter Amanda de Nijs.

Column tijdens DRAAD

Columnist bij de politieke talkshow DRAAD

Column tijdens DRAAD
Column tijdens DRAAD

Eind mei 2013 vond de eerste editie plaats van DRAAD, de politieke talkshow van Rotterdam. Deze maandelijkse avond bevat standaard een column, en ik trad deze avond op als columnist. Hiervoor schreef ik een column over het Stadsdestructief, en droeg deze op de avond zelf voor. De column is hieronder terug te zien vanaf minuut 42.

De column verscheen eerder in aangepaste vorm in het Rotterdams magazine Vers Beton, waarna ik deze herschreef voor DRAAD. De column kreeg on- en offline veel bijval, onder meer van de verantwoordelijke wethouder Louwes en gemeenteraadslid Jos Verveen.