Begin september mocht ik het essay voor Letter & Geest schrijven, de weekendbijlage van dagblad Trouw. Daar ben ik heel trots op, want 1800 eigen woorden in je favoriete krant is een feest. Bovendien mocht ik schrijven over een onderwerp dat me al jaren fascineert: hoe verandert je relatie met boeken als je heel je verzameling weggooit en radicaal overstapt op een e-reader?
Het artikel kun je zowel lezen op de website van Trouw (achter een betaalmuur) als hieronder.
Voor ICT-medium CIO Magazine schreef ik een artikel over het tekort aan big data-experts in Nederland. Ik sprak daarvoor met Albert Bogaard van ORTEC en Michel Van De Velden van Erasmus School of Economics. De conclusie: ga econometrie studeren en je hoeft nooit meer om werk (of geld) verlegen te zitten.
Het artikel, dat op social media bijna 100 keer gedeeld werd, is te lezen via de website van CIO Outlook of hieronder.
Voor de Rotterdam-bijlage van NRC mocht ik in juni een nacht meeluisteren met een vrijwilliger van Sensoor, de landelijke organisatie voor een luisterend oor via telefoon, e-mail en chat. Het resultaat werd het coververhaal van de vrijdageditie.
Voor Theater aan het Spui, het vlakke-vloertheater van Den Haag, mocht ik dit jaar wederom het jaarverslag maken. We besloten het ditmaal helemaal anders te doen: in plaats van zelf alles schrijven, keken we of er externe media waren die de onderwerpen interessant genoeg vonden om daar iets over te schrijven. Al die artikelen bundelden we, waarna Since Today het in een prachtig design goot. Zo kreeg Theater aan het Spui heel veel outside-in-informatie én scoorde het heel veel publiciteit.
We wisten onze verhalen onder meer gepubliceerd te krijgen in Marketingfacts, radiostation Den Haag FM, sectorinitiatief de Code Culturele Diversiteit, vakblad De Theatermaker en onderwijsplatform LKCA. Zo wist Theater aan het Spui zijn naam zowel bij nieuw als bestaand publiek onder de aandacht te brengen. Alleen al het artikel op Marketingfacts leverde bijna 20 duizend views op, wat voor een (onderdeel van een) jaarverslag astronomisch is.
Cees Debets, directeur van Theater aan het Spui, is dan ook tevreden met het resultaat. “Dit jaarverslag heeft nu al meer opgeleverd dan ooit. De verzameling artikelen schets een mooi beeld van onze organisatie, maar de de losse artikelen kregen ook aandacht. Zo werd er driftig getwitterd over onze digitale marketing, werd ik gebeld door collega’s die meer wilden weten over onze aanbevelingen voor multicultureel programmeren, en kan bij discussies over cultuureducatie verwijzen naar ons artikel hierover. Bovendien blijkt deze vorm uitstekend te werken als introductie bij nieuwe fondsaanvragen. Kortom, als een ander jouw verhaal verteld, dan is het waar en werkt het beter.”
Samen met journalist Adriaan van Hooijdonk maak ik voor Hertel Nederland het relatiemagazine InRelation en het personeelsmagazine InPeople. In overleg met Hertel verzinnen we de onderwerpen, werken we deze uit en zorgen we voor de eindredactie. Ook ontwikkelden we een nieuwe bladformule en verzonnen we een methode voor slim gebruik van de artikelen op de website, Twitter en LinkedIn.
Hertel Nederland werkt samen met industriële bedrijven (zoals in de chemie, maakindustrie en energie) voor bijvoorbeeld steigerbouw, isolatie, corrosiebescherming en asbestverwijdering. In het magazine laten we zien bij welke bedrijven Hertel actief is en wat zij daar doen. De focus ligt daarbij op wat de klant ervan vindt: waarom werkt hij juist met Hertel en hoe bevalt die samenwerking?
Het moet maar eens gedaan zijn: de definitieve uitleg over mijn naam. Het Wetenschapscafé in Rotterdam, waar ik maandelijks een column mag voordragen als opening van de avond, ging in april 2015 over smartengeld. Hoog tijd om eindelijk eens uit de doeken te doen waar mijn naam vandaan komt, wat dat met me doet en waarom ik recht heb op smartengeld van mijn ouders. Én van u.
Vanavond heb ik voor u geen column, maar een pleidooi. Een vurig, intens en hartgrondig pleidooi voor de introductie van smartengeld. Hoe meer, des te beter. Ik hoop dan ook enorm dat de spreker van vanavond, Siewert Lindenbergh, mede door dit pleidooi besluit dat we nu écht werk moeten gaan maken van smartengeld.
Het zit zo.
Ik heet Inge. Inge ja. U weet wel, die meisjesnaam. Niet Inger. Niet Ingmar. Niet Ingo. Inge. Zo heet ik.
Inge is, op papier, een naam die voor beide geslachten kan. Maar in tegenstelling tot Anne, wat prima werkt voor mannen én vrouwen, is Inge een vrijwel onversneden meisjesnaam. Ik heb het even voor u opgezocht: er zijn in Nederland 90 mannen die Inge heten, tegenover 14.740 vrouwen met deze voornaam. De snelle hoofdrekenaar snapt het al: 0,6 procent van alle Inges is man.
En ik ben er daar één van.
Ik zal het u maar vertellen: dat is volop klote. En wel hierom. Werkelijk waar élke eerste ontmoeting met mensen verloopt gek. Dat gebeurt via 3 scenario’s.
1: de ander had al gehoord dat hij een Inge zou ontmoeten, stelt zich daarbij een vrouw voor, snapt niet dat ik Inge ben, gelooft het op een gegeven moment tóch, en denkt dan het pijnlijke moment op te kunnen lossen door ten koste van mij grappen te maken. Die grappen zijn altijd als volgt: variant 1 luidt ‘dachten je ouders dat je een meisje was?’ en variant 2 stelt ‘wilden je ouders liever een meisje?’, gevolgd door hard gelach en een blik alsof ze net de beste grap ooit verteld hebben.
2: de ander ontmoet mij voor het eerst, hoort mijn naam, vindt het vreemd en gaat dat vervolgens relativeren. Dat doen ze altijd door de volgende formule te zeggen: ‘ik ken ook een jongen die Anne heet’. Leuk voor je, maar daar heb ik echt niets aan. Anne is geen probleem. Inge wel.
3: de ander heeft wat autistische trekken en stelt mijn naam direct bij de eerste ontmoeting ter discussie, bijvoorbeeld door te stellen dat ik een gekke naam heb. Dat is altijd een geweldig begin van een ontmoeting, een persoon die mij binnen 10 seconden beledigt. Enorme aanrader.
En het gaat verder. Een naam, zo leert de ervaring, kan veel betekenen voor je reputatie. In mijn geval is het zo dat ik een ‘aparte’ naam heb. Veel mensen denken dan onwillekeurig dat ik ook wel een ‘aparte’ jongeman moet zijn. En omdat zij dat verwachten, ga ik me daar ook naar gedragen. Ik ben wie ik heet.
Wat ik dus wil, is smartengeld. Véél smartengeld. Ten eerste van mijn ouders, die dit onzalige plan verzonnen hebben. Van hen wil ik het meeste geld, vooral ook omdat de réden waarom ik Inge heet echt desastreus is. Mijn moeder heet namelijk Ina, maar wilde eigenlijk Inge heten. Toen zij erachter kwam dat Inge ook een jongensnaam kon zijn (maar niet snapte dat dat meer theorie dan praktijk is), projecteerde zij haar trauma op mij, haar jongste zoon. Ik ben dus vernoemd naar mijn moeder. En als u nu al denkt ‘wat erg voor Inge!’, dan heb ik slecht nieuws: het wordt nog erger. Mijn moeder heeft namelijk haar naam veranderd. In Inge. Ik heet hetzelfde als mijn moeder. Als ik haar bel, zegt zij ‘met Inge’, waarna ik zeg ‘met Inge’.
Wat een hel.
Maar ik wil ook smartengeld van iedereen die over mijn rug heen grappen maakt. Het liefst zou ik altijd een collectebus bij me hebben waar iedereen direct een euro in moet gooien die een grap maakt of een belediging uit. Geloof mij: aan het einde van het jaar zou ik met die collectebus de honger in Afrika kunnen oplossen en nog geld overhouden ook.
Goed. Natuurlijk snap ik dat dit type smartengeld er nooit komt. Eigenlijk komt mijn pleidooi daarom op het volgende neer: lieve, lieve bezoekers van het Wetenschapscafé, wilt u mij plechtig beloven om uw kinderen nooit, maar dan ook nooit een gekke naam te geven? Dat voorkomt dat we überhaupt over smartengeld hoeven te praten, zodat de heer Lindenbergh zijn tijd aan nuttigere zaken kan besteden.
Namens alle Inges die in de toekomst gewoon ‘Peter’ of ‘Bram’ gaan heten: dank u wel.
Voor het online magazine Vers Beton interviewde collega Ties Joosten en ik de burgemeester van Rotterdam, Ahmed Aboutaleb. Aanleiding hiervoor was dat bekend was geworden dat Aboutaleb een tweede termijn, dus tot 2021, burgemeester blijft van Rotterdam. Wij keken met hem terug op zijn eerste periode en lieten hem – onder meer via een vragenlijst die hij moest invullen – vooruitblikken naar de komende zes jaar. Het interview, dat onder meer ging over moslims en coffeeshops, werd overgenomen door Elsevier, Joop en Dichtbij.
Voor de NRC ben ik sinds november 2014 freelance Rotterdam-journalist. Ik schrijf voor zowel de Rotterdam-bijlage als de landelijke editie. Ook verschijnen artikelen soms in NRC.next.
Hieronder vind je een artikel dat ik begin december schreef voor de Rotterdam-bijlage van NRC. Ik sprak toen met FNV, het Havenbedrijf Rotterdam en een onderzoeker van de Erasmus om na te gaan of de openingen van nieuwe containerterminals écht tot het verlies van banen leidt in de haven.
Chemie Magazine is het maandblad van de Vereniging van de Nederlandse Chemische Industrie. Voor dit magazine schrijf ik nieuwsberichten, achtergrondartikelen en interviews. Ook heb ik een vaste serie waarin ik maandelijks een opmerkelijke werknemer in de chemie interview om zo te laten zien waar een studie chemie toe kan leiden. Deelnemers hieraan variëren van beloftevolle jonge onderzoekers tot gerenommeerde CEO’s van chemiebedrijven.
Hieronder vind je een editie van deze serie over werken in de chemie met Lineke Pelleboer, een jonge, ambitieuze manager die op interim-basis ingehuurd wordt. Het origineel verscheen in de november-editie van Chemie Magazine in 2014 (pdf).