Jaarlijks wordt in Rotterdam de Persprijs Rotterdam uitgereikt, bedoeld voor de beste journalistieke productie over deze stad van het afgelopen jaar. Bij de editie van 2016 mocht ik bij de uitreiking hiervan in debatcentrum Arminius een column voorlezen.
Mijn column fungeerde als tegengeluid bij de andere column van die avond, voorgedragen door Tara Lewis. Zij betoogt dat het één en al journalistieke treurnis is in Rotterdam. Ik denk daar anders over.
De hel, dat is de redactie
Eerlijk is eerlijk: de jury van de Rotterdamse persprijs heeft er de afgelopen twee jaar alles aan gedaan om de journalistiek in Rotterdam in een kwaad daglicht te stellen. Eerst won een advertentiefuik over kakelverse quinoakorrels, en daarna een advertorial waar zelfs de weekendbijlage van NRC nog een puntje aan kan zuigen.
Dus inderdaad: als dát het beste is dat we kunnen, dan mag Tara – samen met al die oude bromberen van het Vrije Volk – haar depressie op dagelijkse basis verdrinken in de alcoholdoordesemde tranen van weleer.
Journalistieke prozac
Gelukkig is Tara – naast – ik citeer – een onderbetaalde tikgeit – ook onbewust onbekwaam op het vlak van statistiek. Want de persprijs en haar nominaties zijn n = 5 op een populatie van de vele duizenden journalistieke producties die jaarlijks in en over Rotterdam verschijnen.
Goed: veel van die duizenden artikelen stemmen weinig hoopvol. Om maar wat te noemen: sinds de Metro op gloedvolle wijze vijf redenen gaf waarom de Schiedamseweg dé nieuwe hotspot is van Rotterdam, weet ik zeker dat Job Halkes het pseudoniem is van een computer die automatisch clickbait maakt over willekeurige onderwerpen. What’s next: Beverwaard is de nieuwe negen straatjes?
En ook andere titels lijken inderdaad Tara’s observatie te staven: de journalistieke prozac van Gers, de wekelijkse kattenbakvulling van de Nieuwspeper, het volslagen onbegrijpelijke proza van Stadslog, de ‘Stem op Bert, zijn schilderij is het mooiste van het jaar!’-koppen van de Havenloods, de zoveelste tranentrekker die de kolommen van het Rotterdams Dagblad weet te bereiken, en de culturele reclamefolder die vroeger Bogue heette: wie wil, ziet enkel kommer en kwel.
Seriemoordenaar
En toch, tóch leven we in de best mogelijke tijden. Nee, we hebben geen vijf kranten meer over Rotterdam. En gelukkig maar. Want hoeveel gebeurt hier nou echt? De drie-eenheid Mark Hoogstad, Antti Liukku en Leon van Heel houdt dat voor het Rotterdams Dagblad al keurig op dagbasis in de gaten, plus dat de landelijke pers nog regelmatig langskomt in de haven, op het stadhuis en bij de onderwijsinstellingen.
Daarnaast, ja echt, maken journalisten nog altijd prachtige, verrassende en nieuwe producties over en in Rotterdam. Neem de nominatielijst van dit jaar voor de Persprijs. Ronald Buitelaar haalde met geld van het volk de onderste steen boven om een reconstructie van een gefaalde onderwijsfusie te maken, inclusief kamervragen. Of Margot Smolenaar, die op basis van eigen interesse eindelijk het grote verhaal over de seriemoordenaar van de Keilewerf schreef.
Samen met Jitske-Sophie Venema wist zelfs de piepjonge Eric Oosterom – ondanks dat karige tarief dat freelancers bij het AD krijgen en waar je nog beter burgers voor kunt gaan bakken onder een grote M op de Coolsingel – toch een onderzoeksverhaal op te tuigen.
Kolkende salpeterpoel
En dat is nog maar de top van de ijsberg. Want de wil om mooie verhalen te maken, die is er altijd. En getalenteerde mensen, die zijn er altijd. En juist nu, in de tijd dat iedereen zijn eigen medium kan zijn en informatie onbeperkt beschikbaar is, zijn er oneindig veel mogelijkheden om mooie verhalen te maken én te publiceren.
Nee, de enige echte bedreiging, dat zijn de sectiehoofden, chefs, hoofdredacteuren en andere tirannen die voor minimale kosten maximale hoeveelheden clicks en verkochte reclames willen scoren. Als Tara dus ergens haar woede op moet richten, dan is het op die – vaak oude, witte, cynische, vroeger-was-alles-beter-eske – bovenlaag die elke vorm van creativiteit en ontdekkingsdrang smoort in een kolkende salpeterpoel van hysterische deadlines, absurd lage vergoedingen en volslagen gebrek aan ambitie en onderscheidend vermogen.
Laten we onze woede dáárop richten, Tara. Wie weet wordt de Rotterdamse Persprijs 2017 dan een feest dat zijn weerga niet kent.
