Columnist bij Denkcafé in Arminius: “Authentieke robots, authentiek genieten”

Denkcafé Arminius: ons menu in 2030
Denkcafé Arminius: ons menu in 2030

Eind januari mocht ik tijdens het Denkcafé, een maandelijkse avond in debatcentrum Arminius in Rotterdam, de column verzorgen. Het thema was ‘Ons menu in 2030‘ over de toekomst van ons eten. Een lastig onderwerp, maar gelukkig kreeg ik onverwachte hulp: van mezelf, maar dan uit 2030. De volledige column vind je hieronder.

Denkcafé: eten in 2030

Boem! Opeens, letterlijk uit het niets terwijl ik deze column aan het schrijven was, stond hij daar, naast mijn bureau. Een man van een jaar of 50 met blond haar, inhammen, ongeschoren, een kleine kater, slecht gestreken overhemd en een verweerde trouwring van goedkoop zilver. En opeens snapte ik het. Naast mij stond ik, maar dan vijftien jaar ouder. De Inge Janse uit 2030 was 15 jaar terug in de tijd gegaan!

“Inge”, zei hij, “ik herinnerde me zojuist hoe lastig ik het 15 jaar geleden vond om de column te schrijven waar je nu aan zit. Ik dacht daarom dat het handig zou zijn als ik met de kennis van 2030 even langs zou komen.” Hij, of eigenlijk ik, vertelde dat hij namelijk vrijwel fulltime over voedsel schrijft. Sterker nog: vrijwel al zijn collega-journalisten doen dat ook!

Inge – niet ik, maar toch ook wel – legde een vel papier op mijn bureau. “Hier”, zei hij. “Het is een recensie die ik gisteren geschreven heb over een restaurant waar ik graag kom. Misschien heb je er wat aan.”

Die recensie bleek echt goud voor dit Denkcafé. Want terwijl de hooggeëerde sprekers vanavond slechts een gok kunnen wagen hoe de toekomst van eten en drinken eruit ziet, kan ik met zekerheid vertellen welk voedsel u anno 2030 mag verwachten.

Ik zal u daarom de restaurantrecensie integraal voorlezen. De kop luidt als volgt:

“Authentieke robots, authentiek genieten”

Deze recensie verscheen voor het eerst in De Buik van Robotdam op 22 januari 2030.

We gingen vanavond naar een klassieker toe: restaurant nHow in De Rotterdam. We waren met z’n vijven: twee echte foodie-koppels en één kind. Direct bij aankomst wisten de aanwezige robot-obers wel raad met het kleine grut. Want terwijl de volwassenen naar hun plek geprojecteerd werden, mocht de kleine in het nanoballenbad aan de slag met zijn kindermenu. Dat bestond uit een eetbaar aquarium van polypropyleen waarin de kleine Maximiliaan zag hoe in vier minuten tijd uit het niets een authentieke kweekvlees-hamburger mét chocoladetopping ontstond. Minder enthousiast waren we erover dat de robot niet had gevraagd of het kind allergisch was. Maximiliaan heeft  namelijk levensbedreigende plasticfobie, waardoor hij binnen twee minuten overleed. Dat betekent dat we thuis wéér een replica van hem moeten ontdooien!

Afijn. Klein bier natuurlijk. Wij kwamen om te eten! Het menu werd neuraal ingebracht, waarna we unaniem kozen voor het voorgerecht van een aan tafel geprinte carpaccio uit grootmoeders tijd.

Het mooie rode vlees kwam uitstekend uit de authentiek ogende printer, we proefden een ware smaakexplosie van eerlijke mosterd met een knisperend nano-bittertje, maar de pijnboompitten kwamen wat kranterig over. We vermoeden dat de eigenaars van nHow goedkope printercapsules uit Duitsland gebruiken, terwijl iedereen weet dat de échte, authentieke printer-grondstoffen uit China komen.

Bij het hoofdgerecht verliep de voorbereiding meer dan gesmeerd. Onze robot-ober gaf een touchscreen waarop we precies konden aangeven hoe onze vis of kip eruit moest komen te zien, waar welk weefsel zat en hoe lang hij nog moest blijven stuiptrekken op ons bord. Het resultaat was in alle gevallen uitstekend: de kip oogde puur, eerlijk, ambachtelijk en authentiek, terwijl de forel stoer en glutenvrij op het bord lag. Een genot voor de smaakpapillen! Het was al met al goed te merken dat nHow serieus geïnvesteerd heeft in een vierde-generatie voedselreplicator.

Bij de kip en vis vonden we een voortreffelijke ratatouille met moleculaire extracten van vergeten groentes, zoals bloemkool, aubergine en sperziebonen. We proefden direct dat deze smaken rechtstreeks afkomstig waren uit één van de beste nano-replicators van Bagdad. Hierbij vertelde onze robot-ober dat deze machine nog met een ouderwetse iPad bediend werd door de familie Ghaluzzi. Alsof er robot-engeltjes op je tong piesen!

Wat ook opviel, is dat de authentieke robots van nHow een verademing zijn in vergelijking met de nieuwerwetse, jonge inbouwrobots die zoveel ketens tegenwoordig inzetten. X07, zo heette hij, bood bijvoorbeeld uitstekende wijn-spijssuggesties aan die hij ter plaatse kon synthetiseren. Minder te spreken waren we over de module met grappen in deze robot, zoals “Ober, wat doet die robot in mijn soep? Ik geloof dat hij de schoolslag zwemt, meneer”. Op zich een prima grap, ware het niet dat we deze mop de vorige keer ook al gehoord hadden. Minpuntje!

Vrijwel volledig verzadigd kwamen we bij het dessert uit. Hierbij kozen we voor een echte, authentieke, sexy, glutenvrije, ecologisch opgeklopte Irish-Coffee-vervangende shake, met liefde in een fairtrade polystyrene capsule geregenereerd. Een schot in de roos, niet in de laatste plaats omdat ook de bijgeleverde rekening uit grootmoeders tijd bleek te komen: slechts twee vaten aardolie en een halve fles water!

Terwijl we onze jas aantrokken, ginnegapten we even over vroeger. Vroeger, met die bestrijdingsmiddelen op de tomaten. Genetisch gemodificeerde soja op je bord. Legbatterijkippen en ophokvarkens. Wat waren we toch barbaren! Nee, dan nu, anno 2030. In een authentieke notendop: echt vers, echt eten, echt genieten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *