Categorie: Tekst

casper-van-eijck

Casper van Eijck: profiel van Rotterdammer van het Jaar én een van Nederlands bekendste chirurgen

casper-van-eijck
Casper van Eijck (fotografie: Jochem Sanders)

Soms blijven mensen die ik interview me bij. Zoals Erasmus MC-chirurg (en Feyenoord-clubarts) Casper van Eijck, met wie ik een dag meeliep voor het alumnimagazine van Erasmus Universiteit Rotterdam. Ik mocht een profiel van tweeduizend woorden schrijven over zijn verleden & heden en drijfveren & ergernissen. 

Casper is onder meer bekend van Support Casper, een stichting waarmee geld wordt opgehaald voor innovatief onderzoek. Ook werd hij – tegelijkertijd met het uitkomen van het interview – uitgeroepen tot Rotterdammer van het Jaar 2017.

Hem aan het werk zien, maar ook de moedige houding van zijn patiënten die zoveel tegenslagen kennen: het was een indrukwekkende les in nederigheid en zelfrelativering.

Sabine Kern-nrc

NRC: hoe word je de allerbeste in je werk?

Sabine Kern-nrc
Sabine Kern (fotografie: Lars van den Brink)

Wil je de aller-, aller-, állerbeste in je werk worden? Ik sprak voor NRC Nederlands allerbeste ambtenaar, CAD-tekenaar en parketlegger over hoe ze beter dan de rest werden – en hoe jij dat ook kan worden.

Met in de hoofdrollen: meester-parketteur Saar Berks, CAD-tekenaar Jelle Hendriks en Belgische-chemisch-technoloog-blijkt-Neerlands-beste-ambtenaar Sabine Kern (en met dank aan hoogleraar Marc van der Meer en Worldskills-expert Marc Fonhof). Doe er je voordeel mee!

Andre Ornish

Vice: deze gast probeert liefde te vinden met zijn eigen blockchain-datingapp

Andre Ornish
Andre Ornish

In mijn debuut op Vice interviewde ik voor de technologie-afdeling Mothership de Amerikaan Andre Ornish. Hij werkt aan een datingapp à la Tinder, maar dan gebaseerd op het blockchain-netwerk. Want, zo claimt Ornish: alle bestaande datingapps zijn er vooral voor hun makers, niet om een date te vinden. 

Zijn bewijs daarvoor is simpel.  Hij doet al acht jaar lang onsuccesvol verwoede pogingen zijn levensgezel te vinden op OkCupid. “Ja, er zal inderdaad ooit een dag zijn waarop iemand met mij op een date wil. Jullie mogen mij dan als eerste spreken over hoe het was.”

Vers Beton - Games Workshop Rotterdam

20 jaar Games Workshop Rotterdam: bordspellen, Gandalf-miniaturen en liters cola

Vers Beton - Games Workshop Rotterdam
Fotografie: Frank Hanswijk

In de categorie ‘een feest om te maken’: voor een reportage op het Rotterdamse magazine Vers Beton ging ik op bezoek bij de Games Workshop in Rotterdam, waar een klein leger mannen plastic figuurtjes verven en er het bordspel Warhammer mee spelen.

Held van de avond was Robin Rozenburg, die al ruim een ton (!) kapot sloeg op zijn hobby. Ook in de liefde brengt hij offers. “Meerdere keren door voetbal, maar minimaal ook één keer door Warhammer. Want als ik niet goed ben zoals ik ben, dan is daar de deur.”

Zo ziet de (groene) toekomst van de Nederlandse chemische industrie eruit

vnci-cm-toekomst-coverVoor het maandblad van de VNCI, Chemie Magazine, mocht ik op onderzoek uit. Mijn missie: uitzoeken hoe de toekomst van de chemische industrie in Nederland eruitziet. Hieruit blijkt dat de industrie op veel manieren probeert fossiele grondstoffen te vervangen door hernieuwbare alternatieven (zoals biomassa en afval), maar dat financiering en wetgeving twee lastige blokkades opwerpen.

Meer lezen

Ap Halen - Mixtie - voorwoord

Voorwoord kookboek (!): Ap Halen, een exotische Kinder Surprise

Ap Halen - Mixtie - voorwoordGoed, écht werk is het niet. Maar hoe vaak mag je het voorwoord voor een kookboek schrijven? Albert Kokosky Deforchaux (alleen die naam al!), de trotse eigenaar van het Indische restaurant Ap Halen in Delfshaven, vroeg mij precies dat. Mixtie, zijn eerste échte kookboek (na een editie in eigen beheer), had namelijk nog een goed begin nodig. En aangezien ik al sinds het begin van Ap Halen kind aan huis ben, kreeg ik de eer dat te realiseren. Hierbij!

Een exotische Kinder Surprise

Meer dan tweeduizend euro. Zoveel hebben mijn vrouw en ik in de afgelopen vier jaar uitgegeven aan de maaltijden Ap Halen. Minus vakanties, ziektes, algehele malaise en andere consequenties van het bestaan komen we elke week één keer bij Albert. Mijn vrouw neemt meestal de grote bak, ik de kleine variant. Eenmaal thuis verdelen we de buit over twee borden, zodat we van alles iets hebben. Water erbij, Family Guy aan en gaan.

Meer dan tweeduizend euro. Het is een bedrag waar je niet te lang over moet nadenken.

Of toch juist wel. Want het is het waard. Meer dan waard.

Ja, natuurlijk vanwege het eten. Ik word euforisch van de rendang en de tomaat, mijn vrouw gaat hard op de frikadel pan. Ongeacht wat het is: het pakt altijd goed uit. Heel soms is het een zeven, bijna altijd een acht, en af en toe een dikke negen.

Maar goed. Lekker eten, dat kan op meer plekken. Nee, de echte meerwaarde zit natuurlijk in de verrassing. Als we naar een Javaanse toko gaan, dan weten we: een saotosoep en baka bana met pindasaus. Gaan we naar Albert, dan weten we niets. Zou die lekkere vis er zijn? Hoeveel frikadel pan is er nog? Wat, zijn dat spruitjes?!?

Ap Halen voelt daarom als een exotische Kinder Surprise voor volwassenen. We missen alleen nog iets leuks om mee te spelen.

Maar het meest bijzonder, dat is Albert. Toen we net bij hem kwamen, was hij nog een onzekere, schuchtere kok die het ook allemaal niet wist. Het eten was heerlijk, dat wist hij zelf ook, maar hoe breng je dat ooit aan de man? En wat moet je doen als het onverwacht druk is? Want terwijl elke ondernemer eurotekens in de ogen krijgt als de klandizie uitdijt, daar vulden Alberts ogen zich met terminale angst als er meer dan twee mensen op hun beurt moesten wachten.

Tegenwoordig is dat compleet anders. Albert is een gastheer die zijn klanten bij naam kent, anekdotes deelt, zijn eigen tempo bepaalt, oprecht geïnteresseerd is in verhalen van het bezoek en niet meer schrikt als er opeens een halve familie binnenloopt.

Bovendien is Albert meer dan zijn winkel. Het is ook de man die ik altijd tussen de middag rond zie lopen over de Schiedamseweg en het Grote Visserijplein, zoekend naar kip, rund, tomaat, ui, vis, spruitjes en ander moois. En waar hij ook binnenloopt, altijd praat hij wel even met de verkoper. Voor een voormalig provinciaaltje als ik is dat een welkome zekerheid in de anonimiteit van de grote stad.

Heerlijk eten, een Indische Kinder Surprise en prachtige aanvulling voor de wijk. Op naar de volgende tweeduizend euro!

Inge Janse (1981) is freelance journalist. Hij groeide culinair op in het befaamde Chin. Ind. Rest. Blue Lotus te Nieuw-Lekkerland en at bij Ap zijn eerste spruit ooit.

nko-burdorff-vanoosten

Netwerk Kwaliteitsontwikkeling: 7 inzichten over arbeid als medicijn

nko-burdorff-vanoostenVoor het Netwerk Kwaliteitsontwikkeling vertaalde ik een hulpmiddel voor professionals in de GGz (de generieke module ‘Arbeid als medicijn’) naar een toegankelijk document. Ik deed dit via een interview met twee betrokkenen: hoogleraar Lex Burdorf en psychiater Ard van Oosten. Het resultaat bestaat uit een compacte webtekst (met daarin de 7 belangrijkste inzichten) en een uitgebreid interview. 

Meer lezen

versbeton-woonreferendum

Hyperlokale kieswijzer voor Woonreferendum Rotterdam

versbeton-woonreferendum
Beeld: Nina Ferndande

Voor het Rotterdamse magazine Vers Beton ontwikkelde ik eind 2016 samen met hoofdredacteur Eeva Liukku een hyperlokale kieswijzer. Aanleiding was het zogeheten Woonreferendum. Via dit referendum konden Rotterdammers op 30 november 2016 laten weten het eens of oneens te zijn met de plannen van de Rotterdamse overheid om de woningvoorraad in de stad grondig onder handen te nemen.

Omdat bij veel mensen niet duidelijk was waar het referendum precies over ging, ontwikkelden wij namens Vers Beton onder meer (en met een subsidie van de gemeente Rotterdam) de Kieswijzer Woonreferendum. De inhoud hiervan baseerden we op gesprekken met alle politieke partijen, inhoudelijke experts en betrokken belangenverenigingen. Zo konden we bepalen wat de belangrijkste consequenties waren van het referendum. Deze vertaalden we naar 9 stellingen. Na het invullen hiervan kreeg de bezoeker een stemadvies, inclusief uitleg per stelling.

Complex proces

Met bijna achtduizend uitgereikte adviezen bleek de kieswijzer een populair instrument in de stad. Bovendien werkte het instrument goed. Meer dan de helft van de invullers wist van tevoren nog niet wat te gaan stemmen; na de kieswijzer was dit meer dan gehalveerd.

Een kieswijzer maken bleek – zowel tijdens het proces als na lancering – geen sinecure. Zo was het een forse opgave om uit de bijna oneindige hoeveelheid informatie de essentiële consequenties te destilleren. Ook was het een complex proces om per consequentie één objectieve stelling te formuleren (onder meer omdat voor- en tegenstanders precies dezelfde argumenten gebruikten om tot diametraal andere meningen te komen). Met vallen en opstaan kwamen we niettemin tot misschien wel Nederlands eerste stemwijzer voor een hyperlokaal referendum.

Verder lezen

Persprijs Rotterdam - logo

Column Persprijs Rotterdam 2016: De hel, dat is de redactie

Persprijs Rotterdam - logoJaarlijks wordt in Rotterdam de Persprijs Rotterdam uitgereikt, bedoeld voor de beste journalistieke productie over deze stad van het afgelopen jaar. Bij de editie van 2016 mocht ik bij de uitreiking hiervan in debatcentrum Arminius een column voorlezen.

Mijn column fungeerde als tegengeluid bij de andere column van die avond, voorgedragen door Tara Lewis. Zij betoogt dat het één en al journalistieke treurnis is in Rotterdam. Ik denk daar anders over.

De hel, dat is de redactie

Eerlijk is eerlijk: de jury van de Rotterdamse persprijs heeft er de afgelopen twee jaar alles aan gedaan om de journalistiek in Rotterdam in een kwaad daglicht te stellen. Eerst won een advertentiefuik over kakelverse quinoakorrels, en daarna een advertorial waar zelfs de weekendbijlage van NRC nog een puntje aan kan zuigen.

Dus inderdaad: als dát het beste is dat we kunnen, dan mag Tara – samen met al die oude bromberen van het Vrije Volk – haar depressie op dagelijkse basis verdrinken in de alcoholdoordesemde tranen van weleer.

Journalistieke prozac

Gelukkig is Tara – naast – ik citeer – een onderbetaalde tikgeit – ook onbewust onbekwaam op het vlak van statistiek. Want de persprijs en haar nominaties zijn n = 5 op een populatie van de vele duizenden journalistieke producties die jaarlijks in en over Rotterdam verschijnen.

Goed: veel van die duizenden artikelen stemmen weinig hoopvol. Om maar wat te noemen: sinds de Metro op gloedvolle wijze vijf redenen gaf waarom de Schiedamseweg dé nieuwe hotspot is van Rotterdam, weet ik zeker dat Job Halkes het pseudoniem is van een computer die automatisch clickbait maakt over willekeurige onderwerpen. What’s next: Beverwaard is de nieuwe negen straatjes?

En ook andere titels lijken inderdaad Tara’s observatie te staven: de journalistieke prozac van Gers, de wekelijkse kattenbakvulling van de Nieuwspeper, het volslagen onbegrijpelijke proza van Stadslog, de ‘Stem op Bert, zijn schilderij is het mooiste van het jaar!’-koppen van de Havenloods, de zoveelste tranentrekker die de kolommen van het Rotterdams Dagblad weet te bereiken, en de culturele reclamefolder die vroeger Bogue heette: wie wil, ziet enkel kommer en kwel.

Seriemoordenaar

En toch, tóch leven we in de best mogelijke tijden. Nee, we hebben geen vijf kranten meer over Rotterdam. En gelukkig maar. Want hoeveel gebeurt hier nou echt? De drie-eenheid Mark Hoogstad, Antti Liukku en Leon van Heel houdt dat voor het Rotterdams Dagblad al keurig op dagbasis in de gaten, plus dat de landelijke pers nog regelmatig langskomt in de haven, op het stadhuis en bij de onderwijsinstellingen.

Daarnaast, ja echt, maken journalisten nog altijd prachtige, verrassende en nieuwe producties over en in Rotterdam. Neem de nominatielijst van dit jaar voor de Persprijs. Ronald Buitelaar haalde met geld van het volk de onderste steen boven om een reconstructie van een gefaalde onderwijsfusie te maken, inclusief kamervragen. Of Margot Smolenaar, die op basis van eigen interesse eindelijk het grote verhaal over de seriemoordenaar van de Keilewerf schreef.

Samen met Jitske-Sophie Venema wist zelfs de piepjonge Eric Oosterom – ondanks dat karige tarief dat freelancers bij het AD krijgen en waar je nog beter burgers voor kunt gaan bakken onder een grote M op de Coolsingel – toch een onderzoeksverhaal op te tuigen.

Kolkende salpeterpoel

En dat is nog maar de top van de ijsberg. Want de wil om mooie verhalen te maken, die is er altijd. En getalenteerde mensen, die zijn er altijd. En juist nu, in de tijd dat iedereen zijn eigen medium kan zijn en informatie onbeperkt beschikbaar is, zijn er oneindig veel mogelijkheden om mooie verhalen te maken én te publiceren.

Nee, de enige echte bedreiging, dat zijn de sectiehoofden, chefs, hoofdredacteuren en andere tirannen die voor minimale kosten maximale hoeveelheden clicks en verkochte reclames willen scoren. Als Tara dus ergens haar woede op moet richten, dan is het op die – vaak oude, witte, cynische, vroeger-was-alles-beter-eske – bovenlaag die elke vorm van creativiteit en ontdekkingsdrang smoort in een kolkende salpeterpoel van hysterische deadlines, absurd lage vergoedingen en volslagen gebrek aan ambitie en onderscheidend vermogen.

Laten we onze woede dáárop richten, Tara. Wie weet wordt de Rotterdamse Persprijs 2017 dan een feest dat zijn weerga niet kent.